Thatgamecompany is misschien wel een van de beste Indie developers die er bestaat en die inmiddels zijn naam ook goed op PSN heeft weten te vestigen. De meeste onder ons kennen dan ook het meesterwerk Flower van deze ontwikkelaar. Maar onder welke categorie moet ik hun nieuwste werk eigenlijk plaatsen?

Is het wel een game, of misschien gewoon een artistiek meesterwerk? Dat zijn de vragen die ik in deze review wil beantwoorden, want hoe je het ook wendt of keert, je moet wel van iets apartst houden, of eens een keer iets geheel anders willen spelen om deze game te kunnen waarderen.

Game of artistiek meesterwerk?

Toen ik de eerste maal de game startte wist ik niet wat ik ervan moest verwachten, de meeste trailers of filmpjes die ik had gezien hadden in elk geval genoeg interesse bij me gewekt om deze game eens te proberen. Nu, inmiddels 3 nieuwe speel sessies verder, kan ik niks anders zeggen dan: Meesterwerk!  Maar is het nu omdat het zo’n prachtige game is, of omdat het gewoon iets durft te doen wat eigenlijk nooit iemand heeft gedaan? Eigenlijk beiden, want het is gewoon iets geheel anders dan je ooit eerder hebt gedaan in een game. Eigenlijk is het geen game maar meer een belevenis die iedereen anders zal ervaren. Zo ervaarde ik het als een soort reis naar het licht toe die je gaat maken wanneer je bent overleden (klinkt vaag he?). Je zoekt de betekenis tussen hemel en aarde zeg maar, en alhoewel ik totaal niet geloof in dit soort zaken, komt het voor mij het meest in de buurt bij wat ik hier ooit eens over heb gelezen of gezien in films. Tijdens deze prachtige Journey krijg je constant te maken met wisselen van kleurpaletten die je regelmatig doen glimlachen van genot. Het is een artistieke droomreis. Dit aspect maakt dat je constant verder wilt naar je uiteindelijk doel, het behalen van die berg in de verte.

Het doel

Het doel is het eindpunt halen dat je in het begin van de game krijgt te zien, de grote berg met zijn felle licht. Wat ik de eerste keer niet kon snappen was, dat ik dit spel helemaal alleen aan het doen was en ik plots in de hoek van mijn tv een lichtte vlek zag verschijnen. Ik zag dan iemand die precies op mij leek, en als ik mij snel haastte richting deze persoon ging die dan weer weg van mij, of verdween zelfs helemaal om later weer ergens anders op te duiken. Dit blijken een medespelers binnen Journey te zijn die, net als ik maar een doel hebben, het eindpunt bereiken. En die zich net als ik in het begin zich afvragenwat ik daar doe.

Als je het spel start krijg je eigenlijk totaal geen uitleg, behalve dat je heel even in het kort een uitleg krijgt over de buttons. Dit is iets wat het voor mij toch al zo bijzondere spel nog leuker maakte. Als je dan uiteindelijk aan het eind van de speelsessie bent gekomen, die ongeveer zo’n kleine 2 uurtjes duurt, wordt het duidelijk dat je de reis niet helemaal alleen hebt volbracht maar met mede-gamers, die op het eind van de aftiteling worden bekend gemaakt. En geloof mij of niet, maar als je na een paar minuten klaar bent met het bijkomen van de reis, dan wil je gewoon zo weer overnieuw beginen om die zelfde reis nogmaals te maken. Dit is uniek voor een game, want meestal als ik klaar ben met een spel heb ik het ook wel gezien. Maar Journey wist mij meerdere speelsessies achter elkaar te boeien. Op dit moment van schrijven ben ik bezig met mijn 4e Journey. Dus wat mij betreft is het doel van Journey meer dan ooit geslaagd, een game spelen die je nooit eerder hebt ervaren, en die je gewoon opnieuw nog eens wilt beleven.

De Muziek

Speciaal voor de game heeft Thatgamecompany een compleet orkest aan het werk gezet, en hoe! Werkelijk ieder detail van de game wordt perfect verwoord door de muziek. Dat is zo uniek aan dit spel; er wordt geen enkel woord gesproken of geschreven in deze game, afgezien van de zeer beperkte controls uitleg. Alles uitgebeeld en ondersteund door fenomenale muziek, die je reis in Journey nog meer speciaal maakt dan het al is.

Conclusie

Of je deze game als een game moet beschouwen laat ik geheel aan jou over, voor mij was dit het wel en ook weer niet. Dat komt meer omdat er eigenlijk nooit iets geks gebeurt of je echt tegenstanders tegenkomt. Maar dat met Journey de ontwikkelaar iets gewaagds heeft gedaan staat buiten kijf. Journey is kort en krachtig, maar na het zien van de aftiteling begin je gewoon zonder al te veel nadenken opnieuw en opnieuw en opnieuw. Het is een reis die je zelf helemaal kan invullen, maakt gebruik van je eigen fantasieën en weet je constant te pushen naar je eind doel. En ondanks dat het kort is had ik deze reis voor geen goud willen missen. De prijs van de game schrikt misschien iets af, maar als je eens iets anders wilt, iets aparts en je wilt laten betoveren zoals normaal enkel Disney dit kan moet je deze game gewoon gespeeld hebben, PUNT UIT!

 

Het Oordeel
9.5	Uniek  Grafisch verbluffend  Muzikaal Spektakel  Hoge replay waarde  Ik kan er geen vinden